အောင်ပွဲကို ကိုးကွယ်သော ကမ္ဘာတစ်ခုသည် ပဋိပက္ခများသည် ပုံမှန်ဖြစ်လာသောအခါ အံ့သြသင့်မည်မဟုတ်ပါ။

ယနေ့ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော အကျပ်အတည်းများသည် ပထဝီနိုင်ငံရေးဆိုင်ရာသာမက လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက ဆုချီးမြှင့်ရန် ရွေးချယ်သော တန်ဖိုးများကိုလည်း ထင်ဟပ်စေပါသည်။

မင်းရဲ့စိတ်ထဲကဟာကို ပြောပါ။ 🎯 “အနိုင်ရသူကိုသာ ဆုချီးမြှင့်တဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဟာ ပဋိပက္ခတွေကို ဆက်လက်ဖန်တီးနေလိမ့်မယ်”Dejan Trpkovic မှ ရေးသားသည်

၁၃–မတ်–၂၀၂၆ | ဆယ့်တစ်နှစ်က ဘယ်လ်ဂျီယံ စိတ်ပညာရှင် Paul Verhaeghe သည် The Guardian တွင် “ နီယိုလစ်ဘရယ်ဝါဒသည် ကျွန်ုပ်တို့တွင် အဆိုးဆုံးအရာများကို ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည် ” ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က လူအတော်များများက ၎င်းကို အလုပ်ခွင်ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ခေတ်သစ်အရင်းရှင်စနစ်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များအပေါ် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်တစ်ခုအဖြစ် ဖတ်ရှုကြပေမည်။ ထိုဆောင်းပါးကို ယနေ့တိုင် သက်ဆိုင်မှုရှိစေသည်မှာ ဝေဖန်မှုတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့ ယခုနေထိုင်နေသော ကမ္ဘာကြီးကို မည်မျှရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြရာတွင် အထောက်အကူပြုသည်ဆိုသည့်အချက်ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်အမြင်ကတော့ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ယှဉ်ပြိုင်မှု၊ စွမ်းဆောင်ရည်၊ ပုံရိပ်နဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို ချီးမြှောက်ပြီး စည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ တာဝန်ယူမှုနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို တဖြည်းဖြည်း အားနည်းစေတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုရဲ့ ပိုမိုကျယ်ပြန့်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ကျွန်တော်တို့ မြင်တွေ့နေရတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ စိတ်ရောဂါဆိုင်ရာ စရိုက်လက္ခဏာတွေကို ဆုချီးမြှင့်တဲ့ စီးပွားရေးစနစ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်နဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီစိတ်ထားဟာ စီးပွားရေး၊ အလုပ်အကိုင် ဒါမှမဟုတ် စီးပွားရေးတွေမှာပဲ ကန့်သတ်မထားခဲ့ပါဘူး။ နိုင်ငံရေး၊ အများပြည်သူ့ဘဝ၊ နိုင်ငံတကာဆက်ဆံရေးနဲ့ နောက်ဆုံးမှာ နိုင်ငံတွေ အချင်းချင်းဆက်ဆံပုံတွေအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဘဝတွေလည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုတိုင်းတာသလဲ၊ တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုဝေဖန်သလဲ၊ မိသားစုတွေကို ဘယ်လောက်အချိန်ပေးသလဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့တန်ဖိုးကို လုပ်ဆောင်ဖို့၊ နှိုင်းယှဉ်ဖို့နဲ့ သက်သေပြဖို့ တွန်းအားပေးနေတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုမှာ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုတွေ ဘယ်လိုရှင်သန်သလဲဆိုတာပါပဲ။

လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေက လူတွေကို အောင်မြင်မှုဟာ အရာအားလုံးပဲ၊ အားနည်းချက်ဆိုတာ လက်မခံနိုင်စရာပဲ၊ ဘဝဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် လူမျိုးတစ်မျိုးပဲလို့ သင်ကြားပေးတဲ့အခါ၊ လူထုရဲ့ ဆွေးနွေးမှုတွေက ပိုပြင်းထန်လာပြီး နိုင်ငံရေးက ပိုပြီး သံသယဝင်လာပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တင်းမာမှုတွေက ပိုအန္တရာယ်များလာတာကို အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက ရိုးရှင်းပုံပေါ်လာပြီး၊ ညှိနှိုင်းမှုကလည်း အားနည်းပုံပေါ်ပြီး အင်အားသုံးဖို့ ပိုလွယ်ကူလာပါတယ်။ အဲဒီယုတ္တိဗေဒက နေ့စဉ်ဘဝကိုလည်း တိတ်တဆိတ် သက်ရောက်မှုရှိပါတယ်။ ဒါက လူတွေကို စိတ်ရှည်မှုနည်းစေပြီး၊ လက်ရှိအခြေအနေထက် ဆက်ဆံရေးကို တန်ဖိုးမထားနိုင်အောင် ဖြစ်စေပါတယ်။

ယနေ့ခေတ် အကျပ်အတည်းများစွာသည် ကမ္ဘာ့နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဖြစ်ပွားနေသော်လည်း ဆက်စပ်နေသည်ဟု ခံစားရသည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲများ၊ နိုင်ငံရေးမတည်ငြိမ်မှုများ၊ လူမှုရေးဒေါသများ၊ နိုင်ငံအချင်းချင်း မယုံကြည်မှု၊ အစွန်းရောက်ဝါဒ တိုးပွားလာခြင်းနှင့် လေးနက်သော ဆွေးနွေးမှုများ ပြိုလဲခြင်းတို့သည် သီးခြားဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုများ မဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဉာဏ်ပညာထက် လွှမ်းမိုးမှုကို ပိုမိုချီးကျူးသော၊ အနှစ်သာရထက် မြင်သာမှုကို ပိုမိုချီးကျူးသော၊ ရေရှည်တာဝန်ယူမှုထက် ရေတိုအကျိုးအမြတ်ကို ပိုမိုချီးကျူးသော ကမ္ဘာတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပါသည်။

ကျွန်တော့်ကို အစိုးရိမ်ဆုံးကတော့ ဒီစိတ်နေသဘောထားက သာမန်လူတွေကိုလည်း ပုံဖော်ပေးတာပါပဲ။ ဒါက စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ မောပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွေကို ဖန်တီးပေးပါတယ်။ လူတွေကို သူတို့ဟာ လွတ်လပ်တယ်လို့ အဆက်မပြတ်ပြောနေကြပေမယ့် လူအများစုက အင်အားမဲ့နေတယ်လို့ ခံစားရကြပါတယ်။ အောင်မြင်မှုဟာ လူတိုင်းအတွက် ဖွင့်လှစ်ထားတယ်လို့ ပြောကြပေမယ့် လူတွေက ဖယ်ကျဉ်ခံရတယ်၊ လျစ်လျူရှုခံရတယ် ဒါမှမဟုတ် စွန့်ပစ်ခံရတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပိုများလာပါတယ်။ အဲဒီလိုဖိအားမျိုးက လျှို့ဝှက်ထားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်မှာ၊ တင်းမာနေတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတွေ၊ ဝေးလံတဲ့ မိသားစုဆက်ဆံရေးတွေ၊ ရေတိမ်တဲ့ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတွေ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ မကျေနပ်မှု၊ ရန်လိုမှု၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုနဲ့ တခြားသူတွေကို အပြစ်တင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်မှု တိုးပွားလာမှုတွေမှာ ပေါ်လာပါတယ်။

ဒါကြောင့်ပဲ အဲဒီအပိုင်းဟောင်းက ခေတ်မီနေဆဲလို့ ခံစားရတာပါ။ ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားလို့ မဟုတ်ဘဲ သူသတိပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပိုရွေ့သွားလို့ပါ။

ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပထဝီနိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ယုတ္တိဗေဒအတိုင်း နေထိုင်နေကြသည်- အရောင်းအဝယ်မဟာမိတ်များ၊ အမြဲတမ်းပြိုင်ဆိုင်မှု၊ ကိုယ်ကျင့်တရားမညီညွတ်မှုနှင့် အာဏာ သို့မဟုတ် အကျိုးအမြတ်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေသည့်အခါ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာအပေါ် အလွန်ပါးလွှာသော ကတိကဝတ်များ ရှိနေသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ယနေ့ကျွန်ုပ်တို့မြင်တွေ့နေရသော ကမ္ဘာကြီးဖြစ်သည်- ပဋိပက္ခများ ပိုမိုများပြားလာခြင်း၊ ယုံကြည်မှုနည်းပါးလာခြင်းနှင့် လူသားဆန်မှု အလွန်နည်းပါးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆင်ခြင်သုံးသပ်ချက်က ရိုးရှင်းပါတယ်။ အမြဲတမ်း ယှဉ်ပြိုင်မှုကို အခြေခံပြီး ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ အမြဲတမ်း အကျပ်အတည်းတွေ ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့အခါ အံ့အားသင့်စရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီယုတ္တိဗေဒဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်တွေ၊ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဘဝတွေထဲကို ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ လူတွေနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုလုံးကို ပိုမိုခိုင်မာစေတဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ တည်ငြိမ်မှုတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကို တဖြည်းဖြည်း ပျက်ပြယ်စေပါတယ်။ အနိုင်ရခြင်းက အမြင့်ဆုံးတန်ဖိုး ဖြစ်လာရင် ပဋိပက္ခဟာ နောက်ဆုံးမှာ ဘုံဘာသာစကား ဖြစ်လာပါတယ်။

ဦးဆောင်ညွှန်ကြားရေးမှူး, PRODIREKT
တည်ထောင်သူ Verbalists Education & Language Network