چرا ایتالیایی ها از ده ها کلمه برای دستورالعمل های ساده استفاده می کنند

این نگرش ایتالیایی «بیشتر، بیشتر» در سرتاسر ایتالیا نمایان می‌شود.»

در ایتالیا، تابلوهایی در مورد ماسک صورت با ۴۰ کلمه به زبان اداری پیدا خواهید کرد. تابلوهای سیگار کشیدن ممنوع شامل ۱۰۹ کلمه متن قانونی است و تابلوهای ساده توالت می‌توانند از ۱۲۲ کلمه تشکیل شوند . چه دلایلی می‌توانیم برای این امر در جامعه ایتالیا پیدا کنیم؟

در میان چیزهای جدیدی که همه‌گیری کووید-19 به ما داده است - علاوه بر ماسک‌های صورت و برآمدگی‌های ناخوشایند آرنج - نشانه‌های جدیدی است که به ما آموزش می‌دهند چگونه رفتار کنیم. در تابستان 2020، زمانی که محدودیت های سفر اجازه می داد، از لندن به ایتالیا، دانمارک و سوئد پرواز کردم و متوجه تفاوت های جالبی در دستورالعمل استفاده از ماسک صورت شدم.

فرودگاه هیترو لندن پوسترهایی داشت که روی آن نوشته شده بود: «در ترمینال باید صورت خود را بپوشانید». تابلوهای فرودگاه کپنهاگ به این توصیه می‌کردند: «لطفاً به یاد داشته باشید که از ماسک پزشکی استفاده کنید» و در فرودگاه استکهلم نوشته شده بود: «از ماسک صورت در ترمینال استفاده کنید». با این حال، در فرودگاه فیومیچینو رم، تابلویی متشکل از 40 کلمه از من استقبال کرد:

«طبق اقدامات مهار کووید-19 که در فرمان ریاست جمهوری شورای وزیران در تاریخ 26 آوریل 2020 پیش بینی شده است، استفاده از محافظ تنفسی در اماکن عمومی داخلی الزامی است. بنابراین استفاده از ماسک حتی در داخل فرودگاه اجباری است.

علیرغم تمایل ایتالیا به نشانه هایی از این دست در بوروکرات ها، من مدت هاست که در سوئد و فنلاند بزرگ شده بودم به ایتالیا و زبان زیبای ایتالیایی اشتیاق داشتم. پس از اینکه تحصیلات ایتالیایی در دانشگاه استکهلم مرا به تبادل دانشجو در شهر پادوآ در شمال ایتالیا هدایت کرد، به مدت سه سال در ایتالیا زندگی کردم. من به زبان ایتالیایی مسلط شدم و فوق لیسانس مطالعات ارتباطات را در دانشگاه بولونیا گذراندم.

اگرچه در سال 2014 ایتالیا را ترک کردم، اما این کشور و زبان آن هرگز مرا ترک نکردند - به خصوص که نامزدم اهل منطقه جنوبی آپولیا ایتالیا است. من در حال حاضر در بریتانیا زندگی می‌کنم و همیشه به دنبال تفاوت‌های فرهنگی بین اروپای شمالی و ایتالیا هستم، که منجر به برخی افکار در مورد اینکه چرا ایتالیایی‌ها از کلمات زیادی برای علائم ساده استفاده می‌کنند، هستم.

ایتالیایی قبلاً یک زبان نخبه بود

زبان ایتالیایی، که ریشه در گویش توسکانی دارد، برای مدت طولانی فقط در ادبیات و اپرا مورد استفاده قرار می‌گرفت و توسط نخبگان تحصیل‌کرده تسلط داشت. این زبان تنها در سال ۱۸۶۱، زمانی که ایتالیا به یک ملت تبدیل شد، به یک زبان ملی تبدیل شد.

مردم در شبه جزیره ایتالیا به گویش‌های منطقه‌ای صحبت می‌کردند که بسیاری از آنها حتی به خودی خود زبان‌های جداگانه‌ای در نظر گرفته می‌شوند ، مانند ناپلی، ونیزی و ساردینی. زبان ایتالیایی به آرامی از طریق سیستم مدرسه، خدمت سربازی، مهاجرت داخلی و خیلی بعدتر از طریق تلویزیون گسترش یافت.

زبان بوروکراسی یکی از ویژگی های دولت جدید بود که قوانین خود را تحمیل می کرد و میراث این رویکرد امروز نیز قابل مشاهده است. این را می‌توانید در تابلوهای «سیگار ممنوع» در رستوران‌ها ببینید که شامل 109 کلمه به زبان قانونی است.

در طول همه‌گیری، دولت اغلب با زبان بوروکراتیک صحبت کرده است. نخست وزیر جوزپه کونته با اعلام محدودیت‌های جدید کرونا، بارها از «DPCM» استفاده کرده است، مخففی که در اخبار و در نهایت توسط شهروندان و شرکت‌ها تکرار می‌شود. با این حال، به ندرت توضیح داده می‌شود که این عبارت به چه معناست ("decreto del presidente del Consiglio dei Ministri" به معنای "فرمان رئیس شورای وزیران").

بیشترین مورد مورد بحث در سال 2020 زمانی رخ داد که محدودیت‌های کووید-19 پس از موج اول این ویروس کاهش یافت. نخست وزیر اعلام کرد که ایتالیایی ها می توانند با یک "congiunto"، یک اصطلاح قدیمی برای "نسبی" ملاقات کنند.

هنگامی که دولت سعی کرد منظور آنها را روشن کند، مردم حتی بیشتر گیج شدند و اظهار داشتند که این شامل روابطی با "پیوند محبت پایدار" ("affetto stabile") است. رسانه‌ها و برنامه‌های گفتگوی ایتالیایی به زودی سعی کردند کلمات را رمزگشایی کنند، با وکلا مصاحبه کردند و گزیده‌هایی از فرهنگ لغت را به نمایش گذاشتند تا مشخص کنند که آیا این شامل دوستان هم می‌شود یا خیر. این شکل بوروکراتیک ارتباط حتی توسط نویسنده ایتالو کالوینو یک «ضد زبان» نامیده شد.

ایتالیایی ها عاشق پیچیدگی زبانی هستند

ایتالیایی ها برای فصاحت در نوشتار و گفتار ارزش قائل هستند و درست مانند کلیساهای کاتولیک تزئین شده باروک، هرچه بیشتر اضافه کنید، بهتر است. در مقابل، زبانی مانند سوئدی – مانند کلیساهای پروتستانی آن – مستقیم، دقیق و بدون افراط و تفریط غیر ضروری است.

این نگرش ایتالیایی "بیشتر، بیشتر است" در سراسر ایتالیا خود را نشان می دهد. در حالی که گزارش‌های شرکت‌های اروپایی کوتاه‌تر و کوتاه‌تر می‌شوند، در ایتالیا هر سال طولانی‌تر می‌شوند.

یکی از دلایل این است که علوم انسانی و هنر در ایتالیا از اهمیت بالایی برخوردار است. با توجه به اینکه سرزمین رنسانس است و دارای بیشترین تعداد میراث جهانی یونسکو در جهان است، کاملاً قابل درک است. معتبرترین نوع دبیرستان، "liceo classico" لاتین و یونانی باستان تدریس می کند. این کشور در مقایسه با آلمان دو برابر تعداد فارغ التحصیلان دانشگاهی در رشته های انسانی دارد و حتی دانشجویان پزشکی در ایتالیا در رشته ادبیات و فلسفه تحصیل می کنند.

تأکید بر پیچیدگی‌های زبانی در اخبار ایتالیا به چشم می‌خورد. استفاده‌ی اغراق‌آمیز از مترادف‌ها، اصطلاحات، کنایه‌ها، استعاره‌های فوتبالی ، عبارات لاتین مانند «tertium non datur» و اصطلاحات انگلیسی مانند «smart working» و «election day» در این اخبار دیده می‌شود.

یک خبر کاملاً عادی می تواند این باشد: «معمای رباس کاخ فارنسینا پس از دود سفید کاخ چیگی حل شد» («Rebus Farnesina risolto, dopo la fumata bianca da Palazzo Chigi»). صرفاً به این معناست که سوال وزیر خارجه جدید پس از توافق دولت حل می شود.

ایتالیایی ها عاشق حفظ سنت ها هستند

ایتالیایی ها سنت های خود را می پرستند، و من فقط در مورد غذاهای خوشمزه یا جشن های مقدسین حامی محلی صحبت نمی کنم. یک نظرسنجی ملی در سال 2015 نشان داد که 46 درصد از ایتالیایی ها هنوز به جای ایتالیایی، تا حدودی به زبان ها و لهجه های منطقه ای در خانه صحبت می کنند.

ایتالیایی‌ها نیز به اشکال قدیمی دستور زبان که سایر زبان‌های رومی از خود به جای گذاشته‌اند، می‌چسبند. در حالی که فرانسوی‌ها زمان گذشته «passé simple» را به زبان نوشتاری تنزل داده‌اند و از زمان گذشته «subjonctif plus-que-parfait» استفاده نمی‌کنند، ایتالیایی‌ها همچنان «passato remoto» و «congiuntivo trapassato» را حفظ می‌کنند. فرم "پاساتو ریموتو" در جنوب آنقدر خوب عمل می کند که در مکالمات روزانه استفاده می شود.

اداره دولتی همچنین به حفظ سنت بوروکراتی خود ادامه می دهد. من خودم این را در طول دوره کارآموزی در دفاتر یک مقام منطقه ای در طول تحصیل در بولونیا تجربه کردم. این تصور در داخل دولت همچنان این است که هر چه متنی بوروکراسی بیشتر باشد، اقتدار و احترام بیشتری در بین شهروندان ایجاد خواهد کرد.

با این حال، کسانی هستند که سعی می کنند اوضاع را تغییر دهند. در طول تحصیلم در بولونیا، دانشمندان کلیدی ارتباطات، مانند پینا لالی، روبرتو گراندی، و الساندرو رووینتی، اهمیت اطلاعات ساده شده را برای شهروندان موعظه کردند. و در طول تحصیل من در پادوآ، زبانشناس میشل کورتلاتزو از برقراری ارتباط شفاف توسط اداره دولتی حمایت کرد.

از دهه ۱۹۹۰، اصلاحات و قوانینی برای مدرن‌سازی و ساده‌سازی ارتباطات دولتی تصویب شد . با این وجود، این اصلاحات با تغییرات ساختاری همراه نبوده و همانطور که کورتلاتزو نتیجه می‌گیرد، تحولات مثبت عمدتاً به ابتکارات فردی محدود شده است.

***

جامعه ایتالیا برای فصاحت و پیچیدگی زبانی ارزش زیادی قائل است و مقامات از لحاظ تاریخی نخبگان را مورد خطاب قرار داده اند. وقتی آن را با فرهنگی که تمایل به حفظ قواعد و قراردادهای زبانی دارد، مرتبط می‌کنید، آن‌وقت حضور طولانی‌مدت در نشانه‌های ظاهری معنادارتر می‌شود.

زبان‌شناس کارلا ورگارو حتی استدلال کرده است که ایتالیایی زبانی «مسئول خواننده» است - این وظیفه خواننده است که متون پیچیده را تفسیر و معنی‌دار کند. در مقابل، انگلیسی توسط زبان‌شناس جان هیندز زبانی «مسئول نویسنده» در نظر گرفته می‌شود ، که در آن مسئولیت انتقال ارتباط کارآمد بر عهده نویسنده است.

این تفاوت زمانی که به فرودگاه هیترو لندن بازگشتم و دوباره با پیام‌های کوتاه و واضح درمورد اقداماتی که در طول یک بیماری همه‌گیر باید انجام دهم احاطه شدم، به وضوح قابل مشاهده بود. در ابتدا، دیدن این پیام‌های مستقیم پس از دیدن نشانه‌های پرمخاطب متن قانونی در ایتالیا، شاداب بود. اما در نهایت، نمی‌توانستم خودداری کنم و احساس کنم که پیام‌های انگلیسی طوری به من دستور می‌دهند که انگار یک کودک سرکش هستم.

در پایان، دوباره به طور پنهانی مشتاق یک علامت ایتالیایی بودم، علامتی با 40 کلمه که یک دستورالعمل ساده را بیان می کرد.

آندرس پترسون
بازاریاب دیجیتال چندزبانه که در فنلاند، سوئد، ایتالیا، بلژیک و بریتانیا زندگی کرده است.

منبع: Verbalists Education & Language Network